Auto

Moje najwcześniejsze zlecenia w firmie architektonicznej nie były proste. Otóż kiedy już je wykonywałam wciąż coś nie pasowało. A to linia była nie taka, a to sadzonka nie w tym obszarze co należało i tak w kółko. Wydawało mi się to trochę bardziej proste, lecz kiedy patrzyłam na to z boku. Nie łatwo było mi się przystosować, że ciągle ktoś mnie krytykuje i próbuje instruować. Przecież ja to wszystko dokładnie wiedziałam. Nie orientuję się, może to ten stres, który towarzyszył mi każdego dnia, może lekkie uczucie zmęczenia, bo sporo projektów trzeba było robić nocami – nie wiem, ale to jest oczywiste – nie wiedziałam, że początki mogą być aż tak ciężkie…Pewnego dnia otrzymałam zlecenia na projekty budowlane. I od tej chwili byłam pewna, że będą one [moim powołaniem|moją pasją|moim przeznaczeniem}. Nic nie szło mi do tej chwili tak gładko jak wspomniane projekty budowlane. Znałam dokładnie wszystkie detale o nich. Jakich narzędzi użyć, jakdokonać zbliżenia, jak zrobić idealną perspektywę, co ze sobą połączyć.Po prostu nigdy nie ubawiłam się tak dobrze przy swojej pracy. Wreszcie odnalazłam coś co przynosiło mi wiele satysfakcji z pracy, którą wykonuję. Kierownictwo było ze mnie bardzo zadowolone, projekty domów były gotowe zawsze na czas i z niezwykłą precyzją. Nie są to moje opinie a właśnie ich. Byłam z siebie taka dumna. Wreszcie uświadomiłam tym wszystkim, którzy mnie oceniali na co mnie naprawdę stać. I nie tylko oni byli tym zaskoczeni, ja sama nie mogłam wyjść podziwu, że wszystko poszło mi tak dobrze. Mam cichą nadzieję na nagrodę za to wszystko co wykonuję dla firmy. Tylko wciąż się zastanawiam: czemu nie mogło być tak od samego początku?

Rok pracowałam w gazecie „dom projekt” i powiem szczerze, że nie był to dla mnie dobry czasokres. Redakcja niespecjalnie mi odpowiadała. Całe to towarzystwo, które z pewnością myślało, że już tak długo pracuję w tej redakcji, że powinno mną wysługiwać się w jaki sposób się chce. Niestety takie były reguły tej redakcji. Szefostwo też niekoniecznie mi ufało. Otrzymywałam same łatwe zlecenia i w żaden sposób nie mogłam się tam pokazać, czy też pokazać wszystkim innym, że umiem dużo więcej niż im się wydaje. Brali mnie po prostu za przeciętną, młodą dziewczynę tuż po studiach. Nigdy w gazecie „dom projekt” nie udało mi się napisać tematu do kolumny o wnętrzach. Żeby napisać tam artykuł należało się bardzo dobrze pokazać. A bardzo dobrze wykazać znaczyło robienie kawy i sprzątanie po innych przez dwa lata. Może i jest tokomiczne, ale nie do końca. Ja otrzymywałam praktycznie tylko newsy do napisania, które w żaden sposób nie decydują o tym, czy potrafisz tworzyć czy nie, czy jesteś dobrym dziennikarzem. Nie stanowiły faktycznie o niczym. Aż do czasu, kiedy rzuciłam w tej redakcji wymówienie. Pamiętam twarze wszystkich pracowników, którzy usłyszawszy się o tym próbowali mnie namówić, że praca wcale nie jest tak zła na jaką wygląda z pryzmatu pierwszego roku. Wiedziałam o co chodzi, nie dałam się zaagitować. Chodziło o to, że gdy ja odejdę któreś z pozostałychprzez pewien okres czasu do kiedy nie znajdzie się zastępca za moją osobę, będzie zmuszony prowadzić rubrykę z wiadomościami, robić kawę i prowadzić wszelkie jak najmniej dziennikarskie obowiązki, które ja pełniłam w reakcji „Ładny dom” od prawie roku. Ale dziś mówię im do zobaczenia i nie mam zamiaru tam powracać.

Karierę jako architekt rozpoczęłam jakiś czas temu. Od wieków w sumie interesowały mnie takie rzeczy. Nie było chyba takiego momentu gdy nie chciałabym czegoś urządzać, tworzyć, kreślić, przestawiać. Pamiętam też ze szczegółami konkurs, w którym wzięłam udział i mogłam spełnić swoje marzenia. Rozchodziło się o projekty domów drewnianych. Trzeba było przygotować go z niespotykaną dokładnością i starannością. Nie zastanawiałam się ani chwili, bo wiedziałam, że może to być zwieńczenie moich marzeń a wręcz droga w stronę ich wypełnienia. Nagrodą bowiem było stypendium dwuletnie do Włoch, gdzie pod kierunkiem wybitnych włoskich architektów uczyłabym się prawdziwej sztuki i architektury. I los chciał, że stworzyłam te nieszczęsne projekty domów jednorodzinnych i wysłałam je na konkurs. Przyznam skrycie, że mało kto na mnie stawiał. Rodzice zamiast mnie wspierać mówili mi, że rzucam się z motyką na słońce a znajomi podpowiadali, że jest to konkurs o skali światowej tak więc moje szanse są liche. Aż tu nagle nadszedł czas efektów. Konkurs miał za zadanie wyłonić dwanaście najlepszych projektów domów. Na ceremonię wręczenia zaproszono mnie na piśmie, ale faktycznie nie było słowa w tym piśmie, że jestem laureatem. Była tylko data, miejsce i prośba o stawienie się na miejscu, bo po wręczeniu nagród można spotkać się z wybitnymi architektami oraz oglądnąć specjalistyczną [galerię prac|wystawę} przyszykowaną na tą okazję. Stwierdziłam, że nic nie stracę jeśli tam pojadę, ale sądziłam, że moje nadzieje są mizerne. Kiedy czytali wyniki miałam przyspieszone tętno. Wyczytali mnie na siódmej pozycji i poczułam, że serce podeszło mi do gardła.

Projekty domów jednorodzinnych opracować nie jest tak prosto. Preferuję opracowywać pomysły bloków mieszkalnych, bo w nich nie wymagana jest taka profesjonalność i precyzja. W domkach jednorodzinnych natomiast jest o takie utrudnienie, że wymagany jest projekt ogrodu, coraz częściej basenu, kącika zabaw dla milusińskich. I tutaj wodzimy na schody, bo każdy petent jest przygotowany na inne projekty domów parterowych. Dla jednego będzie zwykła prostota, dla kolejnego już nie. Jeden liczy, że przygotuje dla niego taki basen, że otoczenie zamuruje z podziwu a inny oczekuje, aby basenik był miniaturowy tak, żeby się raczej ochłodzić leciutko w wakacyjne, gorące dni. I jak teraz można wszystkim sprostać? Nie można stworzyć też uniwersalnych planów. Niezbędne są różnorodne pomysły, trzeba się posługiwać sporą pomysłowością, aby petenci byli zadowoleni. Pomysły musimy dopasowywać do indywidualnych potrzeb odbiorców, bo w przeciwnym razie nasza inicjatywa staje się zupełnie bezużyteczna. Ostatecznie fakty są takie, że ta tematyka jest skomplikowana. W sumie całe studiowanie architektury nie było proste i nikt nie obiecywał, że po zakończeniu nauki będzie inaczej. Ten fach trzeba mieć w ręce, bo w odwrotnym razie praca w tym zawodzie mija się z celem, a przecież nie o to nam chodzi.Projektanci domów nie miewają zbytnich przeszkód w pozyskaniu zajęcia. Dobry architekt jest rozchwytywany i brany do firmy jak świeże bułeczki, ale aby takim się stać należy pokonać sporo zadań praktycznych pod okiem fachowców i dużo praktykować, aby nie zgubić tzw. żyłki architektonicznej.

Każdemu domowi, co jakiś okres niezbędne są zmiany. Wówczas pożądana jest dobra aranżacja wnętrz i będziemy się czuli odmienieni. Każdy powinien mieć swoje miejsce na ziemi, gdzie będzie chciał wracać, jednak każdy wygląddomu kiedyś się opatrzy i potrzebny będzie gruntowny remont lub tradycyjne przemeblowanie. Przemiana ustawienia w domu i dobrana aranżacja wnętrz to podstawa, abyśmy we własnym domu czuli się komfortowo.

Obecnie coraz większa ilość firm zajmuje się profesjonalnie aranżacją i organizowaniem naszego domu, abyśmy mogli czuć się w nim dobrze, a jednocześnie, aby aranżowanie dało nam więcej wolej powierzchni. Nawet w niewielkim domu można wprowadzić urządzenie wnętrz, co wpłynie, że nabierze on więcej przestrzenności. Często, aby usprawnić wizerunek naszego domu czy mieszkania nie wystarczy poprawa ustawienia lecz niezbędny jest remont, aby odświeżyć i nadać odnowionego blasku przyblakłym ścianom, w których odnajdujemy się pewni. Dobrze zorganizowany remont i prawidłowa aranżacja wnętrz mogą zdecydować, że nasz dom nabierze innego rozmiaru.